Μας έλεγαν διάφοροι καλόπιστοι και ιδεολόγοι, μαζί με πολλούς άλλους που είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν ό, τι να ’ναι αρκεί να τους συμφέρει, ότι ο κόσμος είχε μπει σε μια νέα εποχή οικονομικής ανάπτυξης, με τις αγορές κυρίαρχες, αγορές που λειτουργούν προφανώς με ορθολογικά κριτήρια και τέλεια πληροφόρηση. Τα σύνορα κατέρρεαν και οι παγκοσμιοποιημένες αγορές σαν οδοστρωτήρας άνοιγαν τον δρόμο για τη νέα εποχή. Λίγοι τολμούσαν να εκφράσουν επιφυλάξεις, επισημαίνοντας την εγγενή αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών, την υπερβολική αύξηση της ρευστότητας ή τη διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων. Μέχρι που η φούσκα έσκασε, αρχίζοντας από τις τράπεζες και προχωρώντας στη λεγόμενη πραγματική οικονομία. Οι πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις ακολουθούν συνήθως με κάποια καθυστέρηση. Σίγουρα, η τρέχουσα κρίση δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη τον κύκλο της.

Στην Ευρώπη, το νέο κοινό νόμισμα ευτύχησε να ζήσει ένα μακρύ μήνα του μέλιτος, που διήρκεσε σχεδόν δέκα χρόνια. Πολλοί πίστεψαν ότι αρκούσε μια συνετή διαχείριση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να ευδοκιμήσει το νέο νόμισμα.

Διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ