24 σχόλια για το Η «γενιά των 700 Ευρώ» και το ελληνικό Πανεπιστήμιο

1. Γιώργος Παπανικολάου είπε..
   30 Μαΐου, 2008 στίς 15:36

   Τα 700 ευρώ δεν φτάνουν γιατί όλοι έχουμε μάθει να φοράμε μπλουζάκια αξίας 100 ευρώ και να κάνουμε βραδυνή έξοδο με τιμή εκίνησης τα 20 ευρώ (η είσοδος + 2-3 ποτά *10-15 ευρώ) τουλάχιστον 2-4 φορές την εβδομάδα. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τον καθημερινό έτοιμο καφέ που συνοδεύεται από τα απαραίτητα τσιγάρα έχουμε τότε άλλα 30 ευρώ την εβδομάδα. Τέλος ξεχνάμε τον 100 ευρώ λογαριασμό στο κινητό. Πάλι καλά που ζούμε με τους δημόσιους υπάλληλους γονείς μας και έτσι γλυτώνουμε το ενοίκιο.
   Σημείωση όποιος δεν έχει δημόσιο υπάλληλο γονιό μένει μόνος του, βρίσκει σύντροφο, βάζει δόσεις για αυτοκίνητο και κάνει οικογένεια στριμωγμένα μεν αλλά πριν τα 30, όλοι οι άλλοι απλώς είναι είτε χλιδάνεργοι είτε χλιδομαμάκηδες υποαπασχολούμενοι.

   σημείωση.
   Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι απόλυτο (όσον αφορά τους δημόσιους υπαλλήλους γονείς), είμαι και εγώ χλιδάνεργος και ξέρω την αλήθεια από μέσα, ελπίζω να έχω συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα στα αλήθεια πριν είναι πολύ αργά.

   ---

2. maria είπε..
   30 Μαΐου, 2008 στίς 15:37

   θα συμφωνησω με οσα σημειωθηκαν παραπανω αλλα θα ηθελα να υπενθυμισω οτι δεν ειναι στο χερι μας το τι θα σπουδασουμε..εγω ισως σταθηκα τυχερη γιατι οι γονεις μου δε μου επεβαλλαν να εκπληρωσω τα ονειρα τους κ σπουδαζω αυτο που θελω.υπαρχουν ομως κ συναδελφοι οι οποιοι κανουν κατι το οποιο ετυχε (μεσω πανελλαδικων εξετασεων) ή απλως σπουδαζουν το ονειρο των γονιων τους.αρα μηπως το προβλημα δεν ειναι μονο το πανεπιστημιο;μηπως οι ριζες του προβληματος ειναι καπου αλλου;ειμαι της αποψης οτι θα πρεπει να γινουν ριζικες αλλαγες στην παιδεια, οι οποιες να ξεκινανε απο το δημοτικο σχολειο κ να καταληγουν στο πανεπιστημιο!κ κυριως οι μεγαλυτερες αλλαγες θα επρεπε να γινουν στη ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ των ελληνων!!!!!

   ---

3. gb είπε..
   1 Ιουνίου, 2008 στίς 12:17

   Tό ωράριο προκαλεί αεργία και προσεγγίζει εποχές συνθήκες δουλοπρέπειας κ αλλοτρίωσης.
   Είτε 8 ώρες είτε 24, η ‘ταυτότητα’ του πολίτη μοιάζει με του Ιάπωνα που ταυτίζεται με την εταιρία του.
   Νομίζω ότι το ζήτημα απομονώνεται στην αμοιβή αποστερώντας το από το σύνολο για ευνόητους πολιτικούς λόγους.
   Νομίζω ότι η εποχή χαρακτηρίζεται από τη σύγκρουση διαφορετικών τύπων μορφών εργασίας κ παραγωγικότητος αναλόγων της εποχής του αμερικανικού εμφυλίου του (1850), χωρίς πόλεμο κ όπλα εξίσου σκληρό παρ’ όλα αυτά.
   Το πέρασμα απο τον βιομηχανικό εργάτη στον πληροφορικό του λογισμικού εγινε ώς τίμημα αμοιβής της νίκης επί του Χίτλερ.
   Η Ευρώπη με την απορόφηση της διανόησης τότε από τις ΗΠΑ, έμεινε στον ίδιο παρονομαστή και κάμει τα λιγότερα για να τους προστατέψει μέχρι σήμερα.
   Ακόμη και το ‘68 εισήχθη από Μπέρκλευ και αποροφήθηκε ολοσχερώς πλήν εξαιρέσεων.

   ---

4. Μαρία Ηώ είπε..
   1 Ιουνίου, 2008 στίς 23:28

   Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο κατατείνω στο συμπέρασμα ότι η κρίση που αμέσως κωδικοποιήθηκε ως “g700″ δεν είναι παρά η εκδήλωση, σε όλο της το μεγαλείο, μιας βαθύτατης κρίσης αξιών που βιώνει η ελληνική κοινωνία στο πρόσωπο της γενιάς μου… Το σύνολο των συλλογικών αξιών ήρθε πλέον, μετά από τη διαπέραση πολλών μεμβρανών, σε πλήρη επαφή με τις ατομικιστικές αξίες και η αντίδραση ξεκίνησε.

   Από το 1981 αναμενόταν: ατυχία, ίσως, το ότι συμβαίνει σε μια εποχή που ο κόσμος (ειδικά ο Δυτικός, υποψιάζομαι) καλείται να αντεπεξέλθει σε μια κρίση αρκούντως τεχνητή (να εξηγηθώ: στο βαθμό που, το ότι ο κόσμος ζει και αναπνέει ελέω πετρελαίου, την προκαλεί) αλλά εντούτοις απολύτως πραγματική σε επίπεδο καθημερινότητας.

   Με μια Παιδεία που δεν… παιδεύει (αλλά ούτε και πολυπαιδεύεται), με διαφθορά σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου, με το halo effect των Μέσων ως πεδίο ανάπτυξης κάθε λογής παθογένειας, φαίνεται ότι μάλλον συστημικά συμβαίνουν οι αλληλεπιδράσεις που μας έφεραν ως εδώ. Η διάρθρωση, η νοοτροπία και οι στρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία αποτελούν “καυτές πατάτες” και σκέφτομαι πως, ίσως, οι κάθε λογής διεκδικήσεις θα πρέπει να ξεκινήσουν από αλλού… Το απλούστερο παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ: τι διαφορά θα επέφερε στο κόστος ζωής του μέσου εν Ελλάδι οικούντος η εκμετάλλευση των εναλλακτικών, φυσικών μορφών ενέργειας;

   Διάβασα πρόσφατα ότι το Υπουργείο Ανάπτυξης, με υπουργική απόφαση, πρακτικά αποκλείει τα φωτοβολταϊκά συστήματα από περιοχές αμιγούς κατοικίας (για το κείμενο, http://www.skai.gr/master_story.php?id=81713). Όταν μια χώρα θέτει αντικίνητρα στην εκμετάλλευση του φυσικού της πλούτου (και δη του ανανεούμενου), τι μπορεί κάποιος να ελπίζει ως προς την οικονομική ανάκαμψη (δεν τολμώ να πω ανάπτυξη) για τη γενιά που, ενώ έχει πολύτιμα “κεκτημένα” (δεν έχει ζήσει πόλεμο ή χούντα, δεν της έχει λείψει το φαγητό και η στοιχειώδης, έστω, ένδυση, έχει το χαμηλότερο δείκτη αναλφαβητισμού κ.λπ.), έχει, όπως κάθε άλλη γενιά πριν από αυτή, πεδίο ν’ αγωνιστεί για ένα σωρό άλλα (και, υποψιάζομαι, ζοφερότερα…);

   Ξέφυγα απ’ ό,τι αφορά στο ρόλο του Πανεπιστημίου στη δημιουργία της γενιάς των (τσέπη τε και πνεύματι, πολύ φοβάμαι, αν δεν μπορούμε να κάνουμε ορισμένες απλές αναγωγές) νεόπτωχων, αλλά δεσμεύομαι να επανέλθω, όταν θα έχω καταφέρει να εξοικονομήσω το χρόνο μελέτης που θα μου επιτρέψει να το κάνω με στιβαρά επιχειρήματα, ώστε να μη μετέλθω και γω των αυθαίρετων γενικεύσεων που διαβάζουμε αυτές τις μέρες και αφήνουμε να διαμορφώνουν το κοινό αίσθημα, λες και το g700 παίζεται στην τηλεόραση κι όχι στις ζωές μας…

   ---

5. ΔΩΡΑ είπε..
   2 Ιουνίου, 2008 στίς 8:21

   …και όχι μόνο!!! Είμαστε κι εμείς οι σαραντάρηδες συμβασιούχοι, “όμηροι” του ίδιου μας του ονείρου!…με οικογένεια, με δόση στεγαστικού, με φουσκωμένες πιστωτικές και με άδειες τσέπες!!!Θα συνεχίσουμε να είμαστε όμως γεμάτοι με αισιοδοξία για να τη μεταφέρουμε και στα παιδιά μας?

   ---

6. Γιώργος Κατρούγκαλος είπε..
   2 Ιουνίου, 2008 στίς 12:15

   Νομίζω, φίλη Άννα, ότι υπάρχει μια παρεξήγηση στο τι διαφοροποιεί την παρούσα γενιά των 700 Ευρώ από την προηγούμενη των γονιών της. Αυτό είναι η ελπίδα για τη βελτίωση της κατάστασης τους. Προφανώς όλες οι γενιές νέων εργαζομένων δεν ξεκινούσαν στο παρελθόν ως στελέχη.

   Προσδοκούσαν όμως σε ένα εργασιακό περιβάλλον σχετικά ασφαλές, με την έννοια της σύμβασης αορίστου χρόνου,ένα ωράριο που επέτρεπε την οικογενειακή ζωή και τον ελεύθερο χρόνο, την πληρωμή υπερωριών όταν εργαζόταν κανείς παραπάνω από το ωράριο του, την ασφαλιστική του κάλυψη η οποία θα επέτρεπε μιαν αξιοπρεπή σύνταξη, κ.λ.π.

   Η σημερινη γενιά είναι σε χειρότερη θέση από εμάς γιατί θα μείνει (οι περισσότεροι από αυτούς) για πάντα σε μισθούς 700 Ευρώ, εργασιακής ανασφάλειας και υπερεκμετάλλευσης. (Δείτε πώς διαμορφώνονται οι εργασιακές σχέσεις στις ιδιωτικές Τράπεζες, εμβληματικό locus του νέου ελληνικού καπιταλισμού).

   Και στη θέση αυτή βρίσκονται και όσοι θα ήθελαν να δουλέψουν περισσότερο. Η εξήγηση της φτώχειας με την ελληνική οκνηρία (ή τη φυσική οκνηρία των “νέγρων”, αν είμασταν στην Αμερική ή την αποικιακή Αφρική) είναι φτωχή και οκνηρή εξήγηση, ειδικά για εμάς τους κοινωνικούς επιστήμονες. Και αν δουλέψουν παραπάνω, θα έχουν την τύχη των κωπηλατών της γαλέρας με τον έξυπνο καπετάνιο που είχε φιλέψει όλους κρυφά με ένα αυγό (το ανέκδοτο είναι παληό αλλά επίκαιρο…)

   ---

7. Στέφανος Παπακώστας είπε..
   3 Ιουνίου, 2008 στίς 12:35

   Ο πρώτος μου μισθός σε πολυεθνική εταιρία το 1985 ήταν 39.229 δραχμές (€115,00) καθαρά το μήνα και με σαφώς σκληρό ωράριο(έχω μεταπτυχιακό -ΜΒΑ- από τις ΗΠΑ). Άμεσα φρόντισα να εργαστώ σαν καθηγητής μερικής απασχόλησης τα βράδυα (παράλληλα με την πρωϊνή μου εργασία) σε τρια ιδιωτικά αμερικανικά κολλέγια (μετακινήθηκα από το ένα στο άλλο σε διάρκεια 15 χρόνων) και σαφώς υπερδιπλασίασα τα λεφτά μου. Στη πορεία βρήκα και μια εταιρία και τα σαββατοκύριακα έβγαινα εκτός Αθηνών για πωλήσεις για πολλά χρόνια. Σαφώς έζησα και ζω καλύτερα από άλλους που δεν ακολούθησαν το σαφώς ιδιαίτερα σκληρό αγγλοσαξωνικό μοντέλο εργασίας. Το πρόβλημα του ελληνικού οικονομικού “συστήματος” είναι ότι το δίπτυχο “εργασία, παραγωγικότητα” δεν αναδεικνύει σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους σε ανώτατες θέσεις, δεν αντιπροσωπεύει αυτό που λέμε στο management “corporate culture”. Η εντύπωση που κυριαχεί στον μέσο άνθρωπο (που φοβάται πολλές φορές να πει την γνώμη του) είναι ότι όποιος εργάζεται είναι κορόϊδο και σαφώς είναι έξω από το “σύστημα”. Η γνώμη μου είναι ότι ο μέσος άνθρωπος μπορεί να ξεκινήσει να εργάζεται για €700 το μήνα ένδεκα ώρες την ημέρα, όταν ξέρει ότι υπάρχει προοπτική για καρριέρα. Άρα εντοπίζω ότι το πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος για να πείσει το κόσμο να εργασθεί, είναι να δείξει ότι ασπάζεται κάποιες αξίες που όποιοι τις ακολουθούν κερδίζουν. Εκτιμώ ότι το πρόβλημα δεν είναι θέμα ηθικής αλλά διαχείρισης του ανθρωπίνου δυναμικού ώστε να υπάρχει ή επιθυμητή από την ελληνική εργοδοσία υποκίνηση προς τους εργαζόμενους.

   ---

8. Αγγελική Ζώη είπε..
   4 Ιουνίου, 2008 στίς 11:43

   Ανήκω και εγώ στην γενία των 700€ οπότε πιστεύω ότι μπορώ να εκφέρω μια γνώμη από μέσα. Τελείωσα πανεπιστήμιο, έκανα μεταπτυχιακό και τώρα εργάζομαι 7 μήνες με μισθό 1000€ καθαρά (πήρα αύξηση 150€ μέσα σε 4 μήνες)!!
   Ακούω ότι δεν βρίσκουν δουλειά οι νέοι (είμαι 25). Όμως δεν βλέπω και πολλούς να τρέχουν για να βρουν. Γύρισα από την Αγγλία που έκανα το μεταπτυχιακό μου 1 Σεπτέμβρη και 1 Νοέμβρη έπιασα δουλειά στο αντικείμενο μου!! Όμως 2 μήνες κάθε μέρα έτρεχα να δω τι μπορώ να κάνω. Και είχα και την δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε 5 δουλειές!!
   Μένω σε επαρχία και ακούω φίλους να μην δέχονται δουλειές γιατί είναι 20 λεπτά με αμάξι από το σπίτι τους. Εγώ κάνω 40 λεπτά για να πάω στη δουλειά μου!! Και μετά παραπονιούνται γιατί δουλεύουν σερβιτόροι/ες!!
   Εγώ όμως τα 1000€ τα παίρνω δουλεύοντας 12 ώρες την ημέρα!! Ας βρει κάποιος μια δουλειά με 700 και αν είναι “μάγκας” να τα κάνει 1000 σε 2 μήνες και περισσότερα!! Εξαρτάται βέβαια και τον εργοδότη αλλά η προσπάθεια (απ’ότι έχω δει) ανταμείβεται!
   Θεωρώ αδιανόητο άτομα στην ηλικία μου να ψάχνουν “μια δουλίτσα”, δηλαδή αυστηρό 8ωρο, γραφική δουλειά και να παραπονιούνται για τα 700€!!Ό,τι δίνεις παίρνεις!!!
   Αλλά όπως πολύ σωστά υπόθηκε, όλοι θέλουν μπλούζες των 100€, αμάξια και εξόδους κάθε μέρα!! Δεν είναι όλα τόσο εύκολα!! Και στο κάτω κάτω ας δουν πώς βγαίνουν 100€ και μετά να την απαιτήσουν!!
   Ψάξιμο και τρέξιμο θέλει για να έχεις στο τέλος και το αίσθημα ότι πέτυχες κάτι μόνος σου!!!

   ---

9. Άννα Τριανταφυλλίδου είπε..
   21 Ιουνίου, 2008 στίς 14:44

   Δηλαδή τελικά νομίζω ότι συμφωνούμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι παρούσες συνθήκες εργασίας της γενιάς της “γκρίνιας” αλλά ότι αυτές οι συνθήκες δεν οδηγούν, ακόμα και αν επενδύσει κανείς χρόνο και προσπάθεια, σε μια ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ζωής. Δηλαδή το πρόβλημα είναι δομικό και αφορά την ανυπαρξία προοπτικών καριέρας; αλλά αφού κάποιοι από τους προλαλήσαντες σε αυτό το blog σημειώνουν ότι εκείνοι την πέτυχαν την καριέρα με την ομολογουμένως σκληρή προσπάθεια τους. Ισως το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι ξεκινούν με την παραδοχή που σημειώνει ο Στέφανος πιο πάνω ότι δηλαδή ό,τι κι αν κάνουν αν δεν είναι μέσα στο “σύστημα” δεν θα πετύχουν και τίποτα. Ενώ αν είναι μέασ στο “σύστημα” δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν;

   ---

10. Βαλια Ζήνα είπε..
    27 Ιουνίου, 2008 στίς 16:22

    Το προβλημα με την αρνηση των υπαλληλων να δωσουν περισσοτερο απο τον καθημερινο τους χρονο για να πετυχουν μαζι ολοι κατι καλυτερο, νομιζω οτι εστιαζεται στο οτι δεν νιωθουμε κομματι των εταιρειων αυτων και εξηγω αμεσως. στην ελλάδα,οπως ξερεις Άννα, οι περισσοτερες εταιρειες εγιναν τα τελευταια χρονια α.ε. αλλα διατηρουν παντα τον τρυφερο οικογενειακο χαρακτηρα τους. η λεξη λοιπον Α.Ε. ειναι λιγο μπλαζε… προσωπικα το εχω βιωσει δις, και εχω δει τη δυσκολια απο μερους τους να επενδυσουν στους ανθρωπους τους, δεν τους εμπιστευονται. μας περνανε απο “τεστ” και χανουν πολυ χρονο. το ο,τι δεν πιστευουν στους ανθρωπους τους, φαινεται και στους ορους που χρησιμοποιουν για τους ανθρωπους τους. δεν μας λενε στελεχη…αλλα υπαλληλους, εργαζομενους κτλ. αντιθετα, οταν δουλεψα σε πολυεθνικη, θα ακουστει ισως περιεργο για τις συνηθεις αντιληψεις μας, ομως τα κεκτημενα μου τα ειχα απο την αρχη, ηξερα τι επρεπε να κανω για να ανελιχθω, ηταν ολα εκει εξω γραμμενα και ξεκαθαρα. απο την αρχη με προωθησαν, με εκπαιδευσαν και οπως και τους υπολοιπους συναδελφους. με εριξαν κατευθειαν στα βαθια νερα και ειπαν κολυμπα. δεν με αφησαν να καω πρωτα, να κανω ασχετα πραγματα απο αυτα που ειχαμε αρχικα συμφωνησει, να χασω δηλαδη το ενδιαφερον μου εξαρχης. θα ειχε ενδιαφερον να δουμε ποσες ελληνικες εταιρειες, δινουν συμβασεις εργασιας με λεπτομερη περιγραφη καθηκοντων, εγω παντως και στις 2 οικογενειακες εταιρειες που δουλεψα, (η μια εκ των δυο απασχολουσε 150 ατομα)ενα μπακαλοχαρτο υπεγραψα που ανεφερε μονο το ρολο μου και οταν τους ειπα οτι θα ηταν καλο και για τις 2 πλευρες να αναλυθουν τα καθηκοντα και να μπουν δεσμευτικες ρητρες, με κοιταζαν σαν εξωγηινο..αυτα απο την πλευρα μου. για αυτο τωρα, ειπα αρκετα, προερχομαι και απο οικογενεια που ¨επιχειρει” και ξεκινησα τη δικη μου δουλεια! θα ρισκαρω οπως λες κι εσυ. ειμαι 30…βεβαια χαλαω το ονειρο της μητερας μου, να γινω επιτελους δημοσιος υπαλληλος…στην αλλη ζωη ισως…

    ---

11. Πως η γενιά των 700 ευρώ έγινε η γενιά της γκρίνιας… « Ταξιδεύοντας… είπε..
    1 Σεπτεμβρίου, 2008 στίς 13:48

    [...] Ένα από τα κείμενα που βρήκα ήταν της κ.Άννα Τριανταφυλλίδου το άρθρο Η «γενιά των 700 Ευρώ» και το ελληνικό Πανεπιστήμιο. [...]

    ---

12. Ακης είπε..
    8 Σεπτεμβρίου, 2008 στίς 2:12

    Ανήκω και εγώ στη γενιά των 700 ευρώ και θα ήθελα να κάνω μία επισήμανση, χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν: τα χρήματα είναι μία έννοια σχετική. Εξαρτάται από τις ανάγκες σου και το επίπεδο ζωής που θες να ακολουθείς. Ωστόσο, αν μου βρείτε κατάστημα που πουλά την μπλούζα κάτω από 60 ευρώ (και να κρατήσει πάνω από 2 μήνες) ή αν μου βρείτε ποια συγκοινωνία θα με επιστρέψει σπίτι μου στη 1 τη νύχτα (αν όχι το αμάξι μου) τότε εγώ με 700 ευρώ είμαι πασάς! Επίσης, αν για το επίπεδο των τιμών στη σημερινή εποχή τα 1000 ευρώ με 12(!!) ώρες εργασίας τη μέρα (δηλαδή ζωή=δουλειά) θεωρούνται καλός μισθός, ε τότε ζω αλλού! Γιατί μόνο τα μαθήματα κιθάρας που κάνω απαιτούν 350 ευρώ το μήνα (σε ωδείο όχι ιδιαίτερο). Για φανταστείτε να μη μου είχε “κληροδοτήσει” σπίτι ο πατέρας μου, στο παγκάκι ε.. Και αν η μουσική είναι πολυτέλεια στην εποχή μας, τότε έχουμε χάσει την ουσία! Αλλά βέβαια, αν δούλευα 12 ώρες θα είχα τα χρήματα για τη μουσική, θα έκανα ωστόσο μάθημα τα μεσάνυχτα…

    ---

13. Nikos Ν. είπε..
    19 Σεπτεμβρίου, 2008 στίς 9:44

    Απορώ με αυτούς που πιστεύουν ότι αν και εργάζεσαι πλήρες οκτάωρο (συν 2 ώρες μετακινήσεις) δεν πρέπει να μπορείς να ζεις στοιχειωδώς (δεν εννοώ shoping κλπ). Απορώ με αυτούς που βλέπουν εργασίες στην ελληνική επαρχία (ας διαβάσουν τις στατιστικές ανεργίας). Απορώ με αυτούς που πιστεύουν ότι πρέπει να ζούμε όπως πριν 30 χρόνια ή και χειρότερα (αλήθεια, τόσες βελτιώσεις στην τεχνολογία και στην παραγωγή πού πήγαν;). Προφανώς έχουν την απάντηση: θα στηρίζουν οι γονείς (ή κάποια καλή ακίνητη περιουσία, πάλι από τους γονείς).

    ---

14. George είπε..
    19 Σεπτεμβρίου, 2008 στίς 20:22

    Anna,

    Do you really believe that the trito-kosmikes studies in the Greek universities are the route cause of the low salaries ?

    How is it possible a blue-collar worker in a biomixaniki economy (like let’s say Germany, or England, or Italy, or the US) is able to pay the rent, meet his family’s needs and have a future?

    Be careful on what you write. According to you only people who have busted their butts studying and finishing college should be able to eat …!

    Really ? So we need to have a society of college educated workers, with high grades in order to have an economy.

    And the non-college-degree jobs will be done by under-paid people … Like the street cleaner, or the garbage collector, or the plumber should not be making any more that nothing …

    How about the Minimum Wage law, how about creating new jobs, high technology jobs in boat building, solar panels, wind farms, high yield agriculture, new industries in small towns with tax insentives, etc …

    Do you think these might be the some of the solutions to the 700G problem ?

    Do not focus only in your neck-of-the-woods… Academia is not the solution of all… Unless, you guys find a way to create jobs … 700G, under-employment, and un-employment will remain …

    Good Luck …

    Yorgos – PhD – 43 yrs old – Nuclear Engineer Researcher – DOE-USA

    ---

15. G700 είπε..
    8 Οκτωβρίου, 2008 στίς 22:36

    Αγαπητή κυρία Τριανταφυλλίδου,

    σας γράφουμε σήμερα μετά από καιρό με αφορμή κι ένα πρόσφατο σχόλιο του κυρίου Ιωακειμίδη το οποίο δημοσιεύτηκε στα Νέα για τη γενιά των 700 ευρώ. Το σχόλιο αυτό όπως και το δικό σας (την απάντησή μας στον κ.Π.Κ.Ι. θα τη βρείτε στο http://www.politismospolitis.org/?p=904), δυστυχώς, ανήκει στην κατηγορία του “όταν ήμουν κι εγώ φαντάρος. Δηλαδή στην κατηγορία του δεν έχω ψάξει το θέμα σε βάθος και αντιδρώ συναισθηματικά και επιπόλαια στον λαϊκισμό που αναπτύσσεται από τα Μέσα και ορισμένους πολιτικούς χώρους γύρω από το θέμα της γενιάς των 700 ευρώ.

    Μας λυπεί ιδιαίτερα να διαβάζουμε από σοβαρούς επιστήμονες που δραστηριοποιούνται σε σοβαρά think tanks όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ επιπόλαιες απόψεις.

    Η γενιά των 700 ευρώ δεν είναι πρωτίστως, ούτε πρωταρχικά μια μισθολογική ομάδα που γκρινιάζει, αλλά γενιά με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ορισμένα εκ των οποίων έχουν να κάνουν με βαθιές αλλαγές στην κοινωνική συμπεριφορά (πχ το πότε μπαίνει ένας νέος στην αγορά εργασίας, πότε γεννάει, πόσο γεννάει κοκ). Επίσης η γενιά των 700 δεν χαρακτηρίζει συλλήβδην όλους τους νέους. Όπως όλοι ξέρουμε υπάρχουν και οι “χλιδάνεργοι”.

    Η λεγόμενη “γενιά των 700 ευρώ” είναι μια διακριτή κοινωνική πλειοψηφία νέων στην ηλικιακή ομάδα 25-34, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι διαθέτουν σημαντικά προσόντα και δεξιότητες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα παλιά δεδομένα της εργασιακής ανασφάλειας: την υπερεργασία, την πολυαπασχόληση με τις δύο δουλειές, τη μη δημιουργική επαναλαμβανόμενη εργασία και τις χαμηλές αμοιβές, το ξεχειλωμένο ωράριο, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και ισορροπίας στην προσωπική ζωή, την αδυναμία ευέλικτης διευθέτησης του χρόνου εργασίας.

    Ταυτόχρονα, όπως προκύπτει από τις έρευνες εργατικού δυναμικού της ΕΣΥΕ, αλλά και τα στοιχεία εθνικών και διεθνών ερευνητικών Οργανισμών, οι εργαζόμενοι νέοι οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι εργάτες γνώσης, μετά τις σπουδές τους στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, έρχονται αντιμέτωποι με μια εγχώρια αντι-νεανική αγορά εργασίας, με υψηλά ποσοστά ανεργίας, ισχυρά θεσμικά εμπόδια εισόδου στην απασχόληση, υπερσυγκεντρωτική και ιεραρχική οργανωτική κουλτούρα τόσο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις όσο και το δημόσιο τομέα. Αυτό αφορά και τα ελληνικά πανεπιστήμια σε όλο το φάσμα διοίκησης και σχέσεων ανάμεσα στα μέλη ΔΕΠ.

    Το πρόβλημα, όμως, της γενιάς των 700 ευρώ δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας.

    Το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο, έχει ευρύτερες προεκτάσεις και οξύνεται σε τεράστιο βαθμό, αν λάβει κανείς υπόψη το έλλειμμα ποιότητας του ελληνικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος σε συνδυασμό με τις συνέπειες που προκαλεί η δημογραφική γήρανση στην οικονομία.

    Από τη μία, η μικρή και πολύ μικρή ελληνική επιχείρηση έντασης εργασίας που παρέχει το 56% περίπου της μισθωτής εργασίας στη χώρα, διαωνίζει ένα περιβάλλον περιορισμένων ευκαιριών και εκτεταμένης παρανομίας με αποτέλεσμα να αποτελεί βασική πηγή του προβλήματος της γενιάς των 700 ευρώ.

    Από την άλλη, το υψηλό δημόσιο χρέος, που περιορίζει τους πόρους για ανάπτυξη, και το ασφαλιστικό πρόβλημα, που όσο δεν επιλύεται οδηγεί σε μείωση του εισοδήματος και χειροτέρευση των όρων συνταξιοδότησης των νέων, οδηγούν σε βάθος χρόνου στην υποταγή της νεότερης από την παλιότερη γενιά.

    Μια υποταγή η οποία υποβαστάζεται από τη διαδικασία γήρανσης του πληθυσμού, το μεταρρυθμιστικό έλλειμμα, και την απουσία εκπροσώπησης των εργαζόμενων νέων στην πολιτική και το συνδικαλιστικό κίνημα.

    Το φαινόμενο της γενιάς των 700 ευρώ, ως το πρόβλημα των εργατών γνώσης σε συνθήκες ραγδαίας γήρανσης του πληθυσμού, δεν αφορά αποκλειστικά στην Ελλάδα.

    Απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, υπερβαίνοντας τη συνηθισμένη προσέγγιση των διαρθρωτικών προβλημάτων στις αγορές εργασίας.

    Στην Ιταλία έχει αναδειχτεί το φαινόμενο της γενιάς των 1000 ευρώ (milleuristi). Στην Αγγλία, η γενιά IPOD (insecure pressurized and debt ridden) και η ατζέντα της διαγενεακής δικαιοσύνης στο δίπολο baby boomers-baby losers, έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο πρόγραμμα των κομμάτων ενώ η επιστημονική έρευνα επί του θέματος έχει προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό. Στη Γερμανία έπειτα από την έντονη δραστηριοποίηση του Ιδρύματος για τα Δικαιώματα των Μελλοντικών Γενεών (Foundation for the Rights of Future Generations) επιτεύχθηκε ύστερα από διακομματική συνεννόηση η συνταγματική κατοχύρωση της υποχρέωσης της πολιτείας για σεβασμό της αρχής της Διαγενεακής Δικαιοσύνης.

    Τέλος επειδή πολλοί είναι αυτοί που αρέσκονται να κάνουν συγκρίσεις του ποδαριού ανάμεσα στις γενιές σας προτρέπουμε να υπολογίσετε τον Economic Sustainability Index για τη γενιά των σημερινών 25 με 34 και τη γενιά των baby boomers, να υπολογίσετε δηλαδή το δείκτη μεταφοράς κεφαλαίου (real, natural, structural institutional μείον το λεγόμενο intergenerational debt υπολογισμένο α λά Kotlikoff) από τη μία γενιά στην άλλη και να μας πείτε τι βλέπετε με οικονομικούς όρους;

    Θα δείτε ότι το πρόβλημα για τη σημερινή νέα γενιά δεν είναι αν στα 25 θα έχουν μονοκατοικία σαν τους γονείς τους όπως πολύ απλοϊκά τίθεται από ορισμένους, αλλά ότι τελικά το κεφάλαιο που τους έχει κληροδοτήσει η προηγούμενη γενιά υστερεί σε σύγκριση με τα χρέη που τις έχει φορτώσει ως αντάλλαγμα και τα οποία πληρώνει και θα καλείται να πληρώσει και στο μέλλον.

    Με εκτίμηση

    Η ομάδα της G700

    ---

16. Άννα Τριανταφυλλίδου είπε..
    9 Οκτωβρίου, 2008 στίς 20:09

    Αγαπητοί G700,
    ευχαριστώ καταρχήν για την τεκμηριωμένη απάντηση!

    Αλλά θα ήθελά να διευκρινίσω ένα δύο σημεία. Καταρχήν για ποια χρέη μιλάτε που κληρονομεί η προηγούμενη γενιά στην γενιά των σημερινών 25-34; Δεν τα κατονομάζετε πουθενά και μπερδεύτηκα.

    Συμφωνώ για πολλά από τα οποία λέτε για τον σκεβρωμένο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας, την οικογενειακή δομή των επιχειρήσεων (που θίχτηκε και από άλλους σε αυτή τη συζήτηση), την έλλειψη υγιούς συναγωνισμού στην αγορά εργασίας, την διαφθορά στο δημόσιο τομέα, τις “γνωριμίες” ως το διαβατήριο πάντα και παντού καθώς και τις ιεραρχικές σχέσεις στα Πανεπιστήμια και αλλού.

    Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα καινούριο. Τι είναι καινούριο στην γενιά των 700 ευρώ που την κάνει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αδικημένη;

    Ξεφεύγω 5 χρονάκια από το ηλικιακό όριο που θέσατε των 25 ως 34 και νομίζω ότι τα βιώματα μου δεν είναι τόσο διαφορετικά από τα δικά σας. Δεν είπα ότι όλοι πρέπει να γίνουν ερευνητές ή μέλη ΔΕΠ απλά έφερα το δικό μου παράδειγμα για να πω ότι δούλεψα αρχικα με χαμηλό μισθό και περισσότερες από μια δουλειές για να προχωρήσω.

    Η ενέργεια και ο χρόνος που αφιερώνει κανείς είναι ευθέως ανάλογα της φιλοδοξίας του και των επιθυμιών του. Δεν είναι κακό να επιθυμείς να δουλεύεις λιγότερο αλλά αυτός που προσπαθεί περισσότερο, κάτι θα πάρει περισσότερο. Η ζωή απαιτεί επιλογές και συχνά συμβιβασμούς. Απλά πρέπει να ξέρεις πότε, με τι και γιατί συμβιβάζεσαι. Κι ας σε πονάει.

    Συμφωνώ ότι πρέπει να ανέβει ο κατώτατος μισθός και επιτέλους να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός στην ελληνική αγορά για να πέσουν οι τιμές σε βασικά αγαθά (έχω 3 παιδιά και κάθε φορά που πάω σούπερ μάρκετ, μου έρχεται να λιποθυμήσω όταν βλέπω το λογαριασμό), αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτά είναι προβλήματα όλων μας, όχι ΜΟΝΟΝ της “γενιάς των 700 ευρώ”. Δεν συμφωνείτε;

    ---

17. Βάλια είπε..
    13 Οκτωβρίου, 2008 στίς 15:57

    Αγαπητή G700 και Άννα,
    Αντί να ονομαζόμαστε η γενιά των 700 ευρώ, θα ήταν καλύτερο να βρούμε κάτι άλλο να πούμε που να μας εκφράζει, ένα ποιο θετικό τίτλο όπως π.χ. η γενιά της διαδικτυακής δημοκρατίας. Δεν ασπάζομαι τη μιζέρια που προκαλεί εκ προοιμίου μια γενιά 700 ευρώ. Μπορεί να προσπαθούν καλά και ίσως το καταφέρνουν μερικές φορες, αλλά δεν θα μιζεριάσουμε, όχι εμείς σε μια χωρα μέσα στον ήλιο! Ας βάλουμε τη δυναμή μας για να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό, αφού γνωρίζουμε ότι οι μισθοί δεν πρόκειται να ανέβουν θεαματικά, ότι και να κάνουμε. Αυτό που ειναι το πραγματικό προβλημα και μόνο αυτό κατ’ εμέ, είναι τα σκουριασμένα πτυχία της Ελλάδας σε συνδιασμό με την απαράδεκτη έλλειψη διασύνδεσης με την αγορά εργασίας κατά τη διάρκεια των σπουδών και μετά. Εκεί ειναι η αιτία και μόνο εκεί και το να αναλωνόμαστε σε φιλοσοφικές συζητήσεις τύπου “γιατί μαμά” είναι για 12χρονα και όχι για εμάς. Είναι πλέον αδήρρητη ανάγκη να επαναστατήσουμε για να βάλουμε και την Ελλάδα πάλι στον παγκόσμιο χάρτη εξαγωγής καινοτόμων προϊόντων και υπηρεσιών. Μόνο έτσι, η γενιά μας θα αναθαρρήσει, γνωρίζοντας ότι το πτυχίο μας είναι πραγματικό διαβατήριο για ένα καλό μέλλον, που θα καλύπτει επάξια τις πνευματικές και οικονομικές ανάγκες μας.
    Με εκτίμηση και ελπίδα

    ---

18. giannis είπε..
    5 Νοεμβρίου, 2008 στίς 11:31

    (((Είναι κι αυτό μέρος του προβλήματος της γενιάς των 700 Ευρώ! Όταν ακόμα σήμερα βγαίνουν από το Πανεπιστήμιο παιδιά που ξέρουν μόνο μία ξένη γλώσσα και αυτή ανεπαρκώς, γνωρίζουν το αντικείμενο των σπουδών τους λίγο, υπολογιστές ακόμα λιγότερο, έχουν επαγγελματική εμπειρία μηδέν (γιατί στην Ελλάδα οι φοιτητές σπανίως δουλεύουν – δεν ταιριάζει στην «τάξη» τους το να εργαστούν ενόσω σπουδάζουν!)! Δικαιολογούν την απάθεια και την αδράνεια τους με την έλλειψη προοπτικής στην αγορά εργασίας. Μα ελάχιστοι αναρωτιούνται πώς μπορούν να βελτιώσουν τα προσόντα τους, να μάθουν περισσότερα, να εξασκήσουν τις δεξιότητες τους, να πάρουν περισσότερα εφόδια, να εκμεταλλευθούν εμάς τους καθηγητές και τις καθηγήτριες τους!!!))

    Ειναι δυνατον ακαδημιακος ανθρωπος να προσθετει τετοιες ανακριβειες σημερα?
    Εχετε δει ποτε εκθεση της ΓΣΕΕ για την παραγωγικοτητα και τους πραγματικους μισθους στον ιδιωτικο τομεα?Εχετε μια τελειως ηθικοπλαστικη αντιληψη απεναντι στην νεα γενια…

    http://www.inegsee.gr/ekthesi2007/3.pdf

    Δειτε μεση τιμη πραγματικου μισθου και παραγωγικοτητα του Ελληνα νεου σε σχεση με τους αλλους εργαζομενους ανταγωνιστες του οπως μαλλον σας αρεσει να τους αποκαλειτε στην κατ-επιφαση ελευθερη αγορα της Ελλαδος ειδικα…Φοβερη ελευθερη οικονομια…2 εταιρες σε ολα τα τροφιμα εχουν το 60-70% της αγορας τουλαχιστον και εσεις περα απο αυτην την ελευθερη οικονομια και την παντελη αγνοια στοιχειων,μιλατε για ελευθερες αγορες και αγνοειτε πληρως την καρτελοποιηση της ελληνικης οικονομιας που φαινεται σε βασικους δεικτες…

    http://media.feed.gr/filesystem/images/20080603/low/assets_LARGE_t_420_1107009.JPG

    (Οταν ακόμα σήμερα βγαίνουν από το Πανεπιστήμιο παιδιά που ξέρουν μόνο μία ξένη γλώσσα)
    Ειναι γνωστο οτι τα παιδια της Αγγλιας και της Γαλλιας ειναι γλωσσομαθης…

    Νομιζω οτι αγνοειται αυτο που ξερει ολος ο κοσμος η παραοικονομία στην Ελλάδα αγγίζει τα 70 δις ευρώ το χρόνο, η φοροδιαφυγή τα 21 δις ευρώ, η γραφειοκρατία κοστίζει 16 δις ευρώ και οι «μίζες» και τα «φακελάκια» περίπου 1 δις ευρώ.

    Η διαφθορα σαπιζει ενα ολοκληρο κρατος μια ολοκληρη γενια κινδυνευει σε μεσους ορους να ζησει χειροτερα απτην προηγουμενη αν και τυχαινει να ειναι και η πιο μορφομενη που εχει βγει ποτε οποτε θα επρεπε αναλογα να ειχε και την αναλογη αποδοση αργοτερα και στον οικονομικο τομεα…Αλλα εσεις βεβαια δεν ειστε ευχαριστημενη μιλατε για ελλειψη παραγωγικοτητας αυθαιρετα και εν ετη 2008 μας λετε να δουλευουμε πανω απο 8 ωρες,να μεταναστατευουμε,να μαθαινουμε και αλλες ξενες γλωσσες,να παρουμε περισσοτερα εφοδια(γενικοτητες),να εκμεταλευτουν τους καθηγητες και τις καθηγητριες τους που βεβαια οπως παρατηρουμε εχει χαθει ο αμοιβαιος σεβασμος και απο τις 2 πλευρες και ποτε δεν αναρωτηθηκατε σοβαρα γιατι συμβαινει αυτο με τους μαθητες που δεν πατανε στο μαθημα και αν εχετε και οι ιδιο ευθυνη…Αλλα φαινεται και απτο κειμενο το ποσο απλοικα αναλυεται αυτο το προβλημα…Στο δικο σας κοσμο ολες οι αγορες λειτουργουν ευρυθμα,ολοι λαμβανουν οτι τους αξιζει , οι αποδοσεις των αγορων ειναι αριστη,ολοι βελτιστοποιουνται με τις νεες τεχνολογιες και δεν υπαρχει ακριβεια..Ζητω η πρωτοτυπη σκεψη…

    ---

19. ΝΙΚΟΣ είπε..
    16 Ιανουαρίου, 2009 στίς 23:44

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΟΥΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΑ!! Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ? ΚΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΗΣ:ΜΗΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΑΩΔΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ?

    ---

20. kostas είπε..
    14 Φεβρουαρίου, 2009 στίς 18:01

    Τι είναι καινούριο στην γενιά των 700 ευρώ που την κάνει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αδικημένη;

    Θέλετε να μας πείτε ότι πριν 10 ή 20 χρόνια ήταν δυσκολότερο για ένα πτυχιούχο να βρει δουλειά?Ακόμη όμως και αν δεχτούμε οτι οι συνθήκες είναι ίδιες, γιατι να το δεχόμαστε ως φυσική πραγματικότητα.Υποτίθεται ότι πρέπει τα πράγματα να βελτιώνονται…Με την λογική σας δηλαδή μπορούμε να δικαιολογούμε τη υπάρχουσα κατάσταση για χάριν ”αγώνων” και θυσιών και υπερωριών.Εμμέσως πλην σαφώς λέτε δηλαδή οτι ειμαστε εμεις 25+ και λίγο τεμπέληδες και λίγο φυγόπονοι.

    ---

21. G700 είπε..
    22 Μαρτίου, 2009 στίς 17:21

    Τι είναι καινούριο στην γενιά των 700 ευρώ που την κάνει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αδικημένη;

    Συγκεκριμένα και για να μην αερολογούμε.

    1.Εισόδημα (στοιχεία παιδαγωγικού ινστιτούτου Έρευνα Αποφοίτων 2002-2006): Δύο στους τρεις (64,4%) 25χρονους δηλώνουν ότι έχουν μηνιαίες αποδοχές έως 750 ευρώ. Στα 30 έτη το ποσοστό πέφτει στο 57% βάσει στοιχείων ΕΣΥΕ.

    Αν συγκρίνουμε δε τη διαφορά εισοδήματος ενός τριαντάρη από έναν πενηντάρη τη δεκαετία 75-85 με τους αντίστοιχους τη δεκαετία 1995-2005 εκεί θα δούμε το εξής. Ο τριαντάρης της δεκαετίας 75-85 λάμβανε 15% περίπου λιγότερα από έναν πενηντάρη τη δεκαετία 1995-2005 λαμβάνει 40% λιγότερα.

    2. Ανεργία
    Από το 1983 και μετά η ανεργία στους νέους ηλικίας 19-24 ουδέποτε έπεσε κάτω του 22%. Την περίοδο μάλιστα 1996-2000 κυμάνθηκε στο 30% (στοιχεία OECD) για να αποκλιμακωθεί έκτοτε και να φτάσει σήμερα το 22,4%.

    Στις ηλικίες 25-34 αντίστοιχα η ανεργία κυμαίνεται σταθερά σε διψήφιο αριθμό από το 1994 με το μικρότερο ποσοστό να είναι 10,8% το 94 και το μεγαλύτερο 14,8% το 2000. Σήμερα είναι 11% (στοιχεία OECD Eurostat)

    3. Απασχόληση (στοιχεία Παιδαγωγικού Ινστιτούτου ίδια έρευνα) Το 45,6% δηλώνουν προσωρινά απασχολούμενοι. Ένας στους δύο ετερεοπασχολείται αναγκαστικά, δηλαδή δεν εργάζεται στο επάγγελμα που έχει επιλέξει στις σπουδές, με το 23,1% να έχει πετύχει τους στόχους του και το υπόλοιπο 19,9% να αισιοδοξεί ότι θα τα καταφέρει στο μέλλον.

    Να προσμετρηθεί εδώ η ραγδαία αύξηση της βιομηχανίας των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων που σήμερα έχει φτάσει το 2% της
    μισθωτής απασχόλησης από 0,2% το 2004.

    4. Δημόσιο Χρέος
    Εδώ τι να πει κανείς. Ότι από 25% του ΑΕΠ το χρέος εκτινάχθηκε στο 100% μέσα σε μια δεκαετία; Ότι σήμερα αν δεν ήμαστε στο ευρώ θα είχαμε την τύχη της Αργεντινής; Ότι η γενιά ιφιγένεια που θα υποστεί το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής είμαστε εμείς ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ που είσαστε μόλις 5 χρόνια μεγαλύτερη; Εσείς ακόμα χειρότερα γιατί είστε στη λεγόμενη rush hour of life και έχετε και πολλές και αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις.

    5. Ασφαλιστικό
    Τα ίδια και χειρότερα με το χρέος. 44% του εργατικού κόστους οι εισφορές, διαρκής επιδείνωση των όρων ασφάλισης (να θυμίσουμε τους πριν το 83 και πριν το 93) και αναλογιστικό έλλειμμα του ασφαλιστικού ύψους 440 δις σε 25 χρόνια από σήμερα. Γιατί όλα αυτά; Για να βολευτεί η γενιά του Πολυτεχνείου με προώρες συντάξεις ή παχυλές μη ανταποδοτικές συντάξεις και να τα πληρώσουν τα κορόιδα ΕΜΕΙΣ κι ΕΣΕΙΣ.

    6. Οικολογικό Έλλειμμα (στοιχεία Ευρωπαϊκής Επιτροπής και WWF)
    Για κάθε μονάδα ΑΕΠ η Ελλάδα παράγει 41% περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου σε σχέση με την ΕΕ-15, με τον κάθε Έλληνα να παράγει σχεδόν 12,4 τόνους κάθε χρόνο, δηλαδή 12% περισσοτέρους από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο. Χώρια το γεγονός ότι έχουμε τη μεγαλύτερη εξάρτηση από πετρέλαιο σε όλη την Ευρώπη των 25.

    Εδώ η γενιά μας επιβαρύνεται με δύο τρόπους: α) καταστροφή περιβαλλοντικών πόρων, β) πληρωμή κόστους προσαρμογής από ένα ενεργοβόρο και αντιοικολογικό μοντέλο ανάπτυξης (βλ. από Ασωπό μέχρι βαμβάκια στη Θεσσαλία) σε ένα νέο.

    7. Έλλειμμα σε Συλλογικά Αγαθά
    Εδώ πρέπει να γίνει κουβέντα για το δημόσιο κεφάλαιο που αφήνει η μία γενιά στην επόμενη το οποίο υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να μετρηθεί κύριως βάσει του δείκτη Economic Sustainablity Index. Αλλά επείδή στην Ελλάδα ως συνήθως δεν έχουν γίνει ακριβείς μετρήσεις και οι εξελίξεις έρχονται με καθυστέρηση θα το πιάσουμε το θέμα με τον παραδοσιακό τρόπο.

    Και μιας και πιάσαμε αρχικά το θέμα παιδεία και πανεπιστήμια ας ασχοληθούμε με αυτό. Πείτε μας ένα ελληνικό πανεπιστήμιο που να μπορεί να συγκριθεί με τα καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δώστε μας ένα δείκτη (πχ Σανγκαής ή όποιον άλλο) που να δέιχνει ότι το κεφάλαιο ανώτατη εκπαίδευση που αφήνει η γενιά του Πολυτεχνείου και του 114 στα παιδιά της έχει θετικό πρόσιμο και δεν είναι ένα ακόμα κοινωνικό liability.

    ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΟΥΜΕ προς όλες τις κατευθύνσεις σ’ αυτό το σημείο ότι η γενιά των 700 και η οργάνωσή της η G700 ουδέποτε είχε καμία σχέση με σπασίματα, καταλήψεις και καφρίλες μέσα στα ΑΕΙ. Αντιθέτως έχουμε καταδικάσει την καφρίλα που σιγοντάρεται από τα πολιτικά απολιθώματα μερίδας πρώην αγωνιστών του Πολυτεχνείου οι οποίοι ακόμα νοσταλγούν το ένδοξο παρελθόν θεωρώντας ότι η πολιτική είναι απλή αναπαραγωγή της τότε επανάστασης ξεχνόντας ότι η νέα επαναστατική σύγκρουση είναι αυτή με το status quo που οι ίδιοι δημιούργησαν.

    Έχουμε δε προτείνει λύσεις για τον εξευρωπαϊσμό των δημόσιων ΑΕΙ και του Λυκείου τις οποίες έχουμε καταθέσει στην ηγεσία όλων των κομμάτων συμπερλιμαβνομένου των κυρίων Βερέμη και Μπαμπινιώτη, οι οποίοι κατά την προσφιλή μέθοδο των καθηγητών star σε αντίθεση με τα κόμματα μας γράψανε κανονικά

    ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΘΕΣΕΩΝ G700 ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

    Θέση πήραμε και για τις πρόασφτες εκλογές στην ΠΟΣΔΕΠ Τίτλοι Τέλους για το ιερατείο της ΠΟΣΔΕΠ

    Τέλος και για να μη φλυαρούμε άλλο ΝΑΙ έχουμε να κάνουμε με μια αδικημένη γενιά. Προσοχή όχι γιατί μεγάλωσε φτωχικά. αΑντιθέτως μεγάλωσε σε περιβάλλον καλπάζουσας υλικής ευημερίας. ΑΛΛΑ τώρα καλείται να συνεχίσει σε ένα περιβάλλον όπου ελέω μεταρρυθμιστικού κενού, συνυπάρχει η απαξίωση του δημόσιου χώρου με τη συσώρευση δυσβάσταχτων οικονομικών βαρών. Και απ’ αυτό δεν εξαιρείται κανείς σοσιαλιστής, δεξιός ή όποιος άλλος. Είναι συλλογικό επίτευγμα μιας γενιάς στην οποία ηγεμόνευσε μια συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική κουλτούρα και αντίληψη γύρω από τα κοινωνικά δρώμενα. Μια γενιά που έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ και μετά την ΟΝΕ και ΜΠΡΑΒΟ, αλλά βολεύτηκε με την τελευταία θέση παντού, με την επιφενειακή συμμόρφωση και όχι με την πρωτιά και την καινοτομία με τους υψηλούς στόχους.

    Συνεπώς και εδώ κλείνουμε, αυτό που κωδικοποιείται στην έννοια “η γενιά των 700 ευρώ” είναι το ΔΙΑΓΕΝΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, το ζήτημα της άδικης διευθέτησης των σχέσεων ανάμεσα στις γενιές. Αυτό που προβάλει ως ζητούμενο είναι η διαγενεακή δικαιοσύνη ως βασική συνιστώσα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

    Ευχαριστούμε για την προσοχή σας.

    ---

22. Λευτέρης είπε..
    29 Νοεμβρίου, 2009 στίς 4:31

    Κυρία Τριανταφυλλίδου,

    Με έκπληξη βλέπω ότι τα λέτε σωστά. Αυτό δεν το περίμενα από μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας.

    Γι’ αυτά που σας κάνουν και απορείτε, φταίει η έλλειψη βασικής μόρφωσης στο θέμα “αγορά”. Ή ας πούμε “κοινωνία και αγορά”.

    Η λογική είναι απλή:

    Παράγω αβγά, τα ανταλλάσσω με κρέας. Περνάνε τα χρόνια, κουραζόμαστε από τα ίδια προϊόντα και εφευρίσκουμε το χρήμα ως “μέσο συναλλαγής” για να έχουμε μεγαλύτερη ευελιξία στα προϊόντα που αγοράζουμε (οπότε με το “χρήμα” δεν χρειάζεται πια να προσπαθώ να ανταλλάξω μόνο το προϊόν που παράγω).
    Το χρήμα πρέπει να είναι “ουδέτερο”, καθαρό. Τα χαρτονομίσματα δεν είναι, διότι αποτελούν liability (παθητικό) της κεντρικής τράπεζας. Γι’ αυτό και το αρχικό Αμερικανικό σύνταγμα έλεγε “only gold and silver”, επειδή αυτά δεν αποτελούν παθητικό κανενός και δεν μπορούν να παραχθούν σε τεράστιες ποσότητες ώστε να χάσουν την αξία τους.
    Αλλά εν πάσει περιπτώσει, η ουσία είναι ότι για να σου δώσει κάποιος κρέας και ρούχα, πρέπει κι εσύ να του δώσεις κάτι που έχει αξία.

    Η γενιά των 700 ευρώ είναι ένα μάτσο ψυχεδελικοί φιλόλογοι. Δεν λένε σε κανέναν πώς μπορεί να παράγει κάτι (προϊόν ή υπηρεσία) που να είναι χρήσιμο στην αγορά, ώστε να το ανταλλάξει με πολλά άλλα προϊόντα που θέλει. Απλά προσπαθεί να πείσει τους παντελώς άσχετους οικονομικά Έλληνες ότι εάν εκφράσουν απόψεις με περίπλοκες εκφράσεις και εάν ανακαλύψουν υπερβολικά περίπλοκα “συστήματα” ανακατέματος χαρτιών και απόψεων, τότε θα επιβιώσουν και θα πλουτίσουν μια χαρά χωρίς να παράγουν τίποτα. Με δυο λόγια, προάγει αυτό που σε απλά Ελληνικά λέμε “Απάτη” (πώς να εξαπατήσω τον άλλο ώστε να ανταλλάξει τα πραγματικά προϊόντα μου με παχιά λόγια και μπερδεμένα συστήματα).

    Αυτή την τακτική ακολουθεί και το κάθε δυτικό κράτος σήμερα και το αποτέλεσμα είναι η μείωση του βιοτικού επιπέδου κάθε χρόνο (και της αγοραστικής δυνατότητας). Η νεολαία του 50 στις ΗΠΑ έχτιζε σπίτι στα 25-30 στην επαρχία. Η σημερινή νεολαία, με αρκετά πιο φτηνά οικοδομικά υλικά και τεχνολογίες, δεν χτίζει σπίτι με τίποτα ή αγοράζει με 5% προκαταβολή και παίζουν videogames έως τα 40 τους, προσπαθώντας να πείσουν εαυτούς ότι “αφού δεν μου παρέχονται τα πάντα έτσι όπως είμαι τώρα, αυτό σημαίνει ότι το σύστημα δεν είναι καλό”.

    Οι χοντροί εδώ στις ΗΠΑ κάνουν δίαιτα για 3 ώρες και αναρωτιούνται γιατί δεν αδυνάτισαν. Φημισμένα άλλωστε τα όργανα γυμναστικής που “με 15 λεπτά την ημέρα για 3 ημέρες την εβδομάδα” θα έπρεπε να μας κάνουν όλους μοντέλα. Για όποιον βαριέται, υπάρχουν και τα χαπάκια.

    Η γενιά των 700 ευρώ δίνει την εντύπωση ότι όλοι πρέπει να καθόμαστε σε ένα γραφείο για 8 ώρες την ημέρα και όλοι θα σχολάσουμε την ίδια ώρα (και ΔΕΝ θα υπάρχει ούτε καν κυκλοφοριακό) και αν και δεν θα υπάρχουν κτηνοτρόφοι, το κρέας θα πέσει από τον ουρανό. Η Οικονομία (που ιδανικά αποτελείται από Χρήσιμα Προϊόντα και Χρήσιμες Υπηρεσίες), σύμφωνα με τη λογική της νέας γενιάς, είναι να καθόμαστε πίσω από ένα γραφείο και να πατάμε πλαστικά κουμπιά σε ένα πληκτρολόγιο. Εφόσον έχουμεν και πτυχίο, οι Κινέζοι θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν τα προϊόντα τους τσάμπα. Το ίδιο και οι αγρότες.
    Το κράτος από την άλλη προάγει τέτοιες νοοτροπίες, διότι είναι πολύ πιο εύκολο να ελέγξεις ένα μάτσο δημοσίους υπαλλήλους των 700 ή και 1500 ευρώ, παρά πλούσιους αγρότες ή βιοτέχνες που εξάγουν κιόλας.

    Μάλιστα.

    Αυτή η νοοτροπία και η παντελής έλλειψη κοινής και απλής λογικής εμένα με βολεύει: δεν θα έχω ανταγωνισμό από τη νέα γενιά για τα επόμενα 30 χρόνια (τα ίδια και χειρότερα στις ΗΠΑ, όπου εκτός απ’ όλα τ’ άλλα, έχουμε και κακό γούστο (ραπ κλπ) που τους κάνει και ολίγον ζωάκια – οι υπόλοιποι προτιμούνται από τους γνωρίζοντες και έχοντες).

    Ευχαριστώ

    Λευτέρης
    Philadelphia, PA

    ---

23. Έφη Γεωργίου είπε..
    4 Μαρτίου, 2010 στίς 15:19

    Κυρία Τριανταφυλλίδου και αναγνώστες,

    Συμφωνώ σε αρκετά σημεία με τα λόγια σας. Σίγουρα κάποιοι από τους νέους στην Ελλάδα δεν διατίθενται ούτε να παρακολουθήσουν τα μαθήματα της σχολής τους, ούτε να προσπαθήσουν να βρουν εργασία οποιουδήποτε είδους.
    Από την άλλη, είναι άδικο να κάνουμε γενικεύσεις. Πολλοί άλλοι προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν άλλες φορές λόγω συγκυριών ή λόγω της έλλειψης προστασίας από τον νομοθέτη ή και παράβλεψής του (νεποτισμός, διαφθορα κλπ). Για πόσο καιρό μπορεί κάποιος να δουλεύει χωρίς ασφάλιση; Ή σε μια δουλειά που δεν μπορεί να είναι αποδοτικός τόσο λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος ή επιβράβευσης;
    Αυτό που συνέβη στην περίπτωσή μου και όχι μόνο υποθέτω, είναι το λεγόμενο brain drain. Αποχαιρέτισα την Ελλάδα και εγκαταστάθηκα στην Δανία, όπου οι περισσότερες δουλειές έχουν ωράριο (37 ώρες/εβδομάδα), η οικογενεική ζωή δε θεωρείται πολυτέλεια, οι αμοιβές αντίστοιχες του κόστους ζωής και ο φόρος υψηλότατος, έτσι ώστε να προσφέρει επιδόματα, ασφάλιση υγείας και παροχές ακόμα και σε ανέργους.

    Με φιλικούς χαιρετισμούς,
    Ε.Γεωργίου
    Κοπεγχάγη

    ---

24. Δημήτριος Γιαννόπουλος είπε..
    12 Ιουλίου, 2010 στίς 22:07

    Πραγματικά απορώ πως μία ακαδημαϊκός που υποτίθεται ότι διαθέτει μια πιο αναλυτική και διεισδυτική ματιά στα πράγματα εκφέρει μία τόσο αφελή και επιφανειακή άποψη..Δηλαδή επειδή ίσχυε κάτι πριν 30 χρόνια και ήταν σαφέστατα άδικο και σκληρό θα πρέπει να συνεχίσει να ισχύει και σήμερα;;…Απορείτε κα Τριανταφυλλίδου γιατί απέχουν οι φοιτητές σας από τα μαθήματα;Πρώτα κάντε μια αυτοκριτική..μερικές φορές η απάντηση στα ερωτήματά μας είναι δίπλα μας και δεν την βλέπουμε..Αν όχι, η πιο πειστική απάντηση στο ερώτημά σας είναι ότι στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα 99,9% οι γωριμίες και τα “κονέ” υποσκελίζουν διακτορικά,ξένες γλώσσες και δεξιότητες οπότε τι να κάνει ο σύχρονος φοιτητής μια φλύαρη παράδοση που οδηγεί σε ένα άχρηστο πτυχίο; Απλά κυρία Τριανταφυλλίδου εξηγήστε μας τώρα τινί τρόπω θα επιβιώσει κάποιος με 590Ευρώ όπως επιτάσσει ο νομοθέτης για τον νεοδιοριζόμενο;Με την ίδια λογική εγώ θα πρέπει να εύχομαι τα παιδιά μου να μην τολμήσουν να ζητήσουν περσισσότερα..Η κοινωνία και τα πράγματα υποτίθεται γίνονται για το καλύτερο.Πραγματικά απορώ πως “υπερασπίζεστε” ένα χρεωκοπημένο,διεφθαρμένο και υπερδιογκωμένο κράτος το οποίο ως σύχρονος Κρόνος κατασπαράσσει και ως σύχρονη Εκάβη δολοφονεί τα παιδιά της…

    Δ.Γιαννόπουλος ΜΑ
    Φιλόλογος

    ---

Αφήστε το σχόλιο σας ή την απάντηση σας..