Η χώρα σήμερα παρουσιάζει μια εικόνα ταπείνωσης και βρίσκεται υπό επιτροπεία. Το μίγμα είναι εκρηκτικό: α) άθλια δημόσια οικονομικά της χώρας, β) η αξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στον πάτο και γ) ένας νεοφιλελεύθερος δογματισμός της Κομισιόν που επιμένει δογματικά στις προδιαγραφές του Συμφώνου Σταθερότητας.

H ελληνική οικονομία, έχει επίσημο πληθωρισμό σχεδόν τριπλάσιο από την Ευρωζώνη, λόγω κυρίως των καρτέλ. Αυτό διαβρώνει το λαϊκό εισόδημα και μειώνει σημαντικά την ανταγωνιστικότητα. Είναι πολύ εξαρτημένη από το πετρέλαιο, 62,5% έναντι 44% στην Ευρωζώνη, γιατί δεν επένδυσε έγκαιρα σε εναλλακτικές μορφές και εξοικονόμηση ενέργειας. Έχει μικρότερα έσοδα -σχεδόν 6% του AΕΠ- έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου, υψηλή φοροδιαφυγή και παραοικονομία, άδικο και αντιαναπτυξιακό φορολογικό σύστημα, αναποτελεσματικούς και σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, υψηλού κόστους και χαμηλής αποτελεσματικότητας διοίκηση, αδυναμία αναπτυξιακής αξιοποίησης των κοινοτικών πόρων, σημαντικά ελλείμματα σε υποδομές. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Κομισιόν, ο ανείσπρακτος ΦΠΑ το 2006 στην Ελλάδα ήταν 2,5 φορές ψηλότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο αγγίζοντας τα 6,5 δισ. Ευρώ, ενώ ο αντίστοιχος αριθμός για το 2009 αναμένεται μεγαλύτερος. H αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών είναι δέκα σχεδόν φορές μικρότερη έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το κοινωνικό κράτος είναι εξαιρετικά αδύναμο και αναποτελεσματικό.

Ζητούμενο παραμένει ο εξορθολογισμός και η ανακατανομή των κρατικών δαπανών, με τρόπο που να στηρίζεται η οικονομική ανάπτυξη, η εξασφάλιση βασικών κοινωνικών αγαθών και η άμβλυνση των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων, ο μηδενισμός κάθε σπατάλης καθώς και η επανιεράρχηση και επαναξιολόγηση κάθε δαπάνης ανάλογα με τα αποτελέσματά της.

Καμία προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς εξορθολογισμό των δημοσίων δαπανών (περιορισμό της σπατάλης), εκλογίκευση και εκσυγχρονισμό του ρόλου του κράτους, έτσι ώστε τα χρήματα του φορολογουμένου να πιάνουν τόπο και να έχουν τη μέγιστη ανταποδοτικότητα. Ταυτόχρονα απαιτείται πάταξη της φοροδιαφυγής, διεύρυνση της φορολογικής βάσης με τη συμμετοχή όλων στα βάρη. Τέλος, εξίσου σημαντικός στόχος είναι η τόνωση της παραγωγικής διαδικασίας, τόσο της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας όσο και των δημοσίων επενδύσεων, καθώς και η στήριξη της ανάπτυξης.

Για να καλυφθούν οι αναπτυξιακές απαιτήσεις, αλλά και οι δαπάνες στις υποδομές, ιδιαίτερα στο σκέλος των μικρών και μεσαίων έργων της Ελληνικής Περιφέρειας, που σχετίζονται με χρόνια προβλήματα καθημερινότητας και αναβάθμισης της ποιότητας ζωής των πολιτών, αποτελεί προϋπόθεση η ενίσχυση και η αναμόρφωση του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων.

Ως βασικές αρχές για το σχεδιασμό και την ορθή διαχείρισή του θεωρούμε:

• Τον δημοκρατικό προγραμματισμό και την υλοποίηση χωρίς καθυστερήσεις, με άρτιες μελέτες, συγκεκριμένους προϋπολογισμούς, διαφανείς και συνεχώς ελεγχόμενες διαδικασίες εκτέλεσης, με υψηλές προδιαγραφές και ποιότητα, για τα υπολειπόμενα έργα γέφυρες του Γ΄ ΚΠΣ και κυρίως του ΕΣΠΑ ώστε να υπάρξουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.

• Οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν τις εθνικές δημόσιες επενδύσεις, αλλά να λειτουργούν προσθετικά σε αυτές.

• Αξιοποίηση του ΠΔΕ για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, μέσω της εκτέλεσης έργων και επενδύσεων στην περιφέρεια που θα προσφέρουν άμεσα νέες θέσεις εργασίας και θα τονώσουν την πραγματική οικονομία, ενώ ταυτόχρονα θα καλύψουν ελλείψεις σε βασικές υποδομές.

• Ολοκληρωμένο χωροταξικό σχεδιασμό του αστικού και αγροτικού χώρου, που θα αποτελεί τη βάση για τον προσανατολισμό των δημόσιων επενδύσεων, ώστε αυτές να συμβάλλουν στην αειφόρο ανάπτυξη και όχι να εξυπηρετούν πελατειακά συμφέροντα.

Απαιτείται ακόμη, επειγόντως, μια σύγχρονη και σύμφωνη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα νομοθετική παρέμβαση, προς την κατεύθυνση της διαφύλαξης του δημόσιου συμφέροντος και της δημόσιας περιουσίας, της προστασίας του περιβάλλοντος και της κάλυψης των πραγματικών αναγκών των πολιτών και όχι της εξυπηρέτησης μικροπολιτικών και τοπικιστικών συμφερόντων. Πιο συγκεκριμένα απαιτείται:

• Δημιουργία ενός ολοκληρωμένου εθνικού συστήματος προδιαγραφών και ελέγχου της ποιότητας των έργων και των παρεχόμενων υπηρεσιών.

• Ενίσχυση των πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και του Ταμείου Συνοχής, δημοκρατικός προγραμματισμός για τα έργα υποδομών που καθορίζουν και τον προγραμματισμό των μικρών και μεγάλων έργων και υποδομών που έχει ανάγκη η ελληνική περιφέρεια για την ένταξή της σε διαπεριφερειακά δίκτυα, για την άρση της απομόνωσης των λιγότερο ανεπτυγμένων και απομονωμένων περιφερειών, για επικοινωνία μεταξύ των περιοχών.

• Να σταματήσει η προώθηση σημαντικών μικρών και μεγάλων έργων με τη μέθοδο των Συμβάσεων Παραχώρησης Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), χωρίς μάλιστα τον παραμικρό σχεδιασμό και την ένταξή τους στις διαδικασίες του δημοκρατικού προγραμματισμού, και την παράδοση τελικά άνευ όρων βασικών τομέων του Δημοσίου στην ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα.

• Ριζική αναβάθμιση και εκσυγχρονισμός των Δημόσιων Τεχνικών Υπηρεσιών και κύρια της ποιότητας επίβλεψης των έργων.

• Να μπει τέλος στις κομματικές, τοπικιστικές και επιχειρηματικών συμφερόντων παρεμβάσεις στη λειτουργία τους, ώστε οι Δημόσιες Τεχνικές Υπηρεσίες να μπορέσουν να επιτελέσουν το έργο τους.

• Κατάργηση των αντιφατικών νομοθετικών ρυθμίσεων και απλούστευση του δαιδαλώδους πλέγματος της νομοθεσίας για την εκτέλεση των δημοσίων έργων που έχουν δημιουργήσει νοσηρά φαινόμενα στην παραγωγή τους και μεγάλες δυσχέρειες στην ολοκλήρωσή τους.

Ο λαός λέει «ο χρόνος είναι χρήμα». Σε όλες τις έγκυρες οικονομικές στήλες σημειώνεται, ότι στους πρώτους μετεκλογικούς μήνες συνεχίζεται η πρόσθετη απώλεια εσόδων εξαιτίας αυτής της υστέρησης, αυτού του κενού, πρόσθετη απώλεια εσόδων 1 ή και 1,2 δις. Χρειάζεται ένας πολυετής σχεδιασμός, ένα δεκαετές πρόγραμμα στο οποίο θα ενταχθούν όλα αυτά. Χωρίς όμως αλλαγές ριζικές, χωρίς ανακατανομές. Χωρίς ριζικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των πολλών και του δημόσιου συμφέροντος, αυτό είναι αδύνατον να γίνει.

Tο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ κατατάσσει στην πρώτη δεκάδα των πιο ανταγωνιστικών οικονομιών χώρες με υψηλούς μισθούς, κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, ισχυρό κοινωνικό κράτος και περιβαλλοντική νομοθεσία. Χώρες όπως η Δανία, η Σουηδία, η Γερμανία και η Φιλανδία. Αντίθετα, η Ελλάδα των χαμηλών μισθών, των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων και του αναποτελεσματικού κοινωνικού κράτους, συναντάται στις τελευταίες θέσεις της διεθνούς κατάταξης. H κατάκτηση της υψηλής ανταγωνιστικότητας δεν είναι ταυτόσημη με μισθούς πείνας, εργασιακή ανασφάλεια και κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, προϋποθέτει αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, λειτουργία των θεσμών, σταθερό περιβάλλον, διαφάνεια, εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, μακροοικονομική σταθερότητα, ενίσχυση της καινοτομίας και τεχνολογίας, και ισχυρή παρουσία του δημοσίου.